ساقه ی نیلوفری رویید در مرداب زهر !
ای همه گل های عطر آگین ِ رنگین !
این جسارت را ببخشائید بر او ،
این جسارت را ببخشائید !
جرم نابخشودنی این است :
- « ننشستی چرا بر جای خویش ؟ »
جای من بالای این دار است با این تاج ِ خار !
در گذرگاه ِ شما ،
این تاج ، تاج ِ افتخار .
جای من ، تا ساعتی دیگر ، ازین دنیا جداست ،
جای من دور از تباهی های دنیای شماست ؛
ای همه رقصان !
درون قصر ِ باور های خویش !
