آنقـــــ ـدَر کلماتم را پشت ِ لبانم فشرده م ٬
کـــ ه هر چــ ِ می گـــــ ویم فهم ُ سازش در میانشان وجود ندارد
آنقدر از زندگــــ ی نگفته م . . کـــ ه زندگـــ ی از من می گوید !!
آنقــــ ـدَر حرف های تکــــ راری گفته م ٬
کـــ ه خستـــ ه می شوم از خود . .
آنقـــ ــدَر بــــاران بــــاران پشت ِ پلک ِ شهر نگـــ ه داشتـــ ه م . .
کـــ ه دیگر نیــــ از نیست به انتظار در آغوش کشیدن ابــــ ر ها بنشینـــم . .
شده م پــــ ائیز ُ رنگارنگیم را نمـــــا کرده م . .
بــ ِ انتظارم پشت ِ پنجــــ ره ی آسمانـــ ی . .
چشمانی خدائـــی را ببینـــــ م ٬ آنقــ ـــدر ببــــ ارم . .
تا زمستان هم بــ ِ پایان رسد . .
و در بهــــ ـاری مستقــــ ر شوم بـــ ِ پهنـــ ای کهکشان ِ تـــــــو . .
در همان جــ ـاده ی بی انتهـــ ــای خداونــ ـدیت
رهسپار دیـــار ِ آبهائی کــــ ه انتـــ ِ هایش همان رنگ ِ آسمان ُپنجــ ـره ی توست
چــ ِ می گوید دنیــ ــائی که تــــ و زائیده ای ( ؟! )
با دگرگونی های دنیائیــ ت دچار پریـــد ذهنی می شود بنده ت . .
خستگـــ ی را معنا کنـــــ ی دنیایـــ م میریزد خستگــی هایش !
