با یه شکلات شروع شد

من یه شکلات گذاشتم تو دستش

اونم یه شکلات گذاشت تو دست من

من بچه بودم اونم بچه بود

سرمو بالا کردم سرشو بالا کرد

دید که منو می شناسه

خندیدم !

گفت دوستیم؟

گفتم دوست دوست !

گفت تا کجا ؟

گفتم دوستی که تا نداره

گفت تا مرگ

خندیدم و گفتم من گه گفتم تا نداره

گفت باشه تا پس از مرگ  

گفتم نه ! نه ! نه ! تا نداره ! 

گفت قبول تا اونجا که همه دوباره زنده میشن

یعنی زندگی پس از مرگ

بازم با هم دوستیم ، تا بهشت ، تا جهنم

تا هر جا که باشه من و تو با هم دوستیم

خندیدم گفتم تو براش تا هر کجا که دلت می خواد یه تا بزار

اصلا یه تا بکش از سر این دنیا تا اون دنیا!

اما من اصلا براش تا نمی زارم

نگام کرد

نگاش کردم

باور نمی کرد

می دونستم اون می خواست حتما دوستی ما تا داشته باشه

دوستی بدون تا رو نمی فهمید !

گفت بیا برای دوستی مون یه نشونه بزاریم

گفتم باشه تو بزار

گفت شکلات !

هر بار که همدیگه رو می بینیم یه شکلات مال تو یکی مال من

باشه؟

گفتم باشه

هر بار یه شکلات می ذاشتم تو دستش

اونم یه شکلات می ذاشت تو دستم

باز همدیگه رو نگاه می کردیم

یعنی که دوستیم

دوست دوست !

من تندی شکلاتمو باز می کردم

می ذاشتم تو دهنمو تند و تند می مکیدم

می گفت شکموتو دوست شکموی منی !

و شکلاتشو می ذاشت توی صندوقچه ی کوچولوی قشنگ

می گفتم بخورش

می گفت تموم میشه

می خوام تموم نشه برای همیشه بمونه !

صندوقش پر از شکلات شده بود

هیچ کدومشو نمی خورد

من همشو خورده بودم

گفتم اگه یه روز شکلاتاتو مورچه ها بخورن یا کرما

اون وقت چی کار می کنی؟

گفت مواظبشون هستم

می گفت می خوام نگهشون دارم تا موقعی که دوست هستیم

من شکلاتامو می ذاشتم توی دهنمو می گفتم

نه ! نه ! نه ! تا نه !

دوستی که تا نداره !

یک سال

دو سال

چهار سال

هفت سال

ده سال

بیست سالش شده

اون بزرگ شده

منم بزرگ شدم

من همه ی شکلاتامو خوردم

اون همه ی شکلاتاشو نگه داشته

اون اومده امشب تا خداحافظی کنه

می خواد بره

بره اون دور دورا

میگه میرم اما زود بر میگردم

من که می دونم میره و برنمی گرده

یادش رفت شکلات به من بده

من که یادم نرفته

یه شکلات گذاشتم کف دستش

گفتم این برای خوردنه

یه شکلاتم گذاشتم کف اون دستش

اینم آخرین شکلات برای صندوق کوچیکت  

یادش رفته بود که صندوقی داره برای شکلاتاش  

هر دو تا رو خورد

خندیدم

می دونستم دوستی من تا نداره

می دونستم دوستی اون تا داره

مثل همیشه !

خوب شد همه ی شکلاتامو خوردم

اما اون هیچ کدومشو نخورده  

حالا با یه صندوق پر از شکلاتای نخورده چی کار می کنه ؟؟؟؟!!!!!!!!!!! 

دلم واسه مهیا تنگ شده ..

چرا جواب نمیده .. ؟

چه بدی بهش کردم .. که الان ... توی بلاگش باید ببینم که حالش از من بهم می خوره ..؟

کی اومد بین دوستای من ..

من بده همه شدم ..

اگه بدبودم ندا برنمی گشت ...

با اینکه در اصل فقط به اون بدی کرده بودم ..

ناخواسته ...

بغضیم .. دلم واسه مهیا ی ذره شده ..

هیچ وقت نمیدونستم توی استینم دارم مار پرورش میدم.

این شبای بارونی رو دوست دارم.

منو یاد خیلیا میندازه..

خیلیا به یادم میوفتن .!

که یکی بود که بارونو خیلی دوست داشت .!

یکی بود که واسه بارون دعا می کرد!

چه روزائی بودن ...

یادش به خیر .. بعد امتحان زدیم بیرون ..

اون اخرا دیگه مهیا باهام خوب نبود .!

بیشتر با مهسا بود .!

اما مهسا با من چه کرد ؟

چه فیلمی بازی کرد !!!!!!!!!

ندا می گفت تو اینو نشناختی ... خیلی سیاست داره

من باور نکردم .!

چقدر خر تشریف دارم من .!

حالم از خودم بهم میخوره ..!      

خدایا ... اگر من بدی کردم !؟ به کسی ! منو ببخش ..

یک روز زنگ میزنم و از همشون حلالیت میگیرم ..!

**********

وقتی میخواستن دائی مامان و خاک کنن .. همش به خودم میگفتم ... ای کاش منم می رفتم توی یکی ازینا!

کی میشه ... من بمیرم ؟

یعنی کسی هست واسه من گریه کنه ؟

جای همه ی روزی همین جاس ..

چقدر دلم گرفته ..

چقدر حال و هوام ابری !

کاشکی انقدر خوب باشم که وقتی نبودم .. کسی یادم کنه !

**********

خیلی ناراحتم ..

از خودم .. از این زمونه ..

از همه ی ادما . !

* شب سالگرد بابا جونم بود !!
 دلم برات ی ذره شده قربونت برم ... عکستو که نگاه میکنم ... دلم میره  

واسه اون روزا ... چقد دوسم داشتی ... من قدرتو ندونستم ... بچه بودم خوب  بابا جونم ... دوست دارم ... ی دنیا ... !  

پیوست -: نمیدونستم انقد بی معرفتم  اما حالا با گفته ی همتون فهمیدم .! چرا انقد بی معرفتم ؟ 

* این روزا ... واسم عزیزن ... باباجونم ۹ سال پیش منو ترک کرد ... ازم دلگیر نباشین ... حوصله خودمم ندارم !  

من به چشمان بی قرار تو قول میدهم

      که برگ های ما به افتاب ،

            و ریشه های ما به اب می رسد

                        ما دوباره سبز میشویم 

گاهی با خویشتن خویش خلوت می کنیم و با

درون خود سخن میگوئیم . اما جز سکوت چیزی با

ما نجوا نمی کند زیرا گورها روزنه ای بخارج ندارند

تا فریاد مردگان را با سکوت زنده ها بهم آمیزند .....

پیوست -: باز هم میگویم « بودن یا نبودن » هیچ کدام "فرقی" نمیکند

بخنـــ ــد :
گرچه سایــ ــه ی شـ ــوم بدبختی بر ماسایه افکنـــ ـده است و آفتاب را از ما دریــ ـغ و آرامش را به حال خود گریــ ــزان گذاشته ,
اما تو همــ ــیشه بخنــــ ـــد چون همیشه یه جـــ ــایی چه دور , چه نزدیک , یک کسـ ــــی است که با یک لبخنـــ ــد تو جان میگیرد , پس بخنـــــ ــد و بگذار تا او زنـــــ ــدگی کند ....!!

باز آمده پاییز , دست زمان شده تصویر درخت. قلبم شده میدان شکست . شب تاریک است و باد سرکش غمی غمناک ,به دلم فریاد میزند . نیست در گوشه ی این باغ صدایی ,فصل پاییز است . از پشت شیشه ی شکسته ی پنجره ی بی سامانم باغ را تماشا می کنم . نسیم روح بخش از میان شاخه های درختان می گذرد و شاخساران با هم زمزمه می کنند . بید مجنون با یاس های سپید خلوت می کند , شاید نسیم پاییز نرم نرمک آنها را به خواب ببرد . برگ های زرد را می نگرم که برکه ی باغچه را نیلوفری کرده اند رو به سوی ایوانی خلوت و بی حضور . تنهایی باغ را با تنهایی خود قسمت می کنم و به نغمه های پاک طبیعت سو گند می خورم که هیچ چیز به زیبایی غروب پاییز نمی شود .

میگن زندگی، تلخ و شیرین داره.
میگن زندگی،غم و شادی داره.
میگن زندگی،سختی و آسونی داره.
میگن زندگی،برد وباخت داره.
میگن زندگی،خوبی و بدی داره.
میگن زندگی،خنده و گریه داره.
میگن زندگی،اشک و لبخند داره.
میگن زندگی،هیچ  وقت و همیشه داره.
میگن زندگی،گاه و بی گاه داره
میگن زندگی،گناه و ثواب داره
میگن زندگی،قهرو آشتی داره
میگن زندگی،شوخی و جدی داره
میگن زندگی،بالا وپایین داره.
میگن زندگی،افتادن و بلند شدن داره.
میگن زندگی،امید و نا امیدی داره.  

هر چی نگاه کنیم می بینیم دو تا چیز متضاد با هم و در کنار هم جمع شدن و چیزی به نام زندگی رو ساختن.جوری که اگر یکیشون نباشه اون یکی هم بی اثر می شه.
برام سخت شد.چه جوری می تونیم بگیم سیاه و سفید با هم نمی مونن.چه جوری می شه گفت تضاد زندگی رو به هم میزنه.  

شنیدم،غم و شادی مثل دوتا دوستن.یکیشون که بره اون یکی میاد.حتی تضادها باعث می شن تعادل به وجود بیاد.پس همشون تو یه نقطه ای کنار هم قرار می گیرین.پس اینجوریام نیست که یکیشون شرق بره،یکیشون غرب.  

من فکر میکنم اگر یه کم و فقط یه کم چشمامونو باز کنیم می تونیم همه این تضاد
هارو به شباهت نزدیکشون کنیم.
میگن زندگی زوج و فرد داره.
دو تا فردشُِِ که کنار هم بذاریم،می شه یه زوج.
فکر کنم بشه اینجوریم گفت.تضادهای زندگی انقدرام غیر قابل انعطاف نیستن که مثل دو تا خط موازی باشن که هیچ وفت به هم نرسن.فقط بستگی به نگاه ما دارن.
حالا چی،بازم تضادها مانع زندگی کردن ما می شن،یا این خودمونیم که سنگ جلوی زندگی کردنمون می ندازیم!!!    

فقط یه چیز دیگه می مونه.چرا هر وقت می خوایم دست به انتخاب بزنیم،اول تضادهاش میاد جلو چشمامون.چرا اول شباهت ها یا چیزایی رو که میتونن به شباهت تبدیل شنُِ نمی بینیم؟  

*********