میکوبد بر زمین   

صدای ناسازگاریش در آسمان موج میزدند ! 

دلم را نا خود آگاه می لرزاند ! 

من دوستش دارم 

من دیوانه اش هستم . .  

او می داند ُ اینگونه ناسازگاری میکند ! 

آخر هم نفهمیدم دردَش چیست ؟! 

چه میخواهد ! 

با زبان ِ بی زبانی . . خود را به زمینُ آسمان می کوبد  

دلم را به درد آورده َست  

نمی توانم ٬ نه نمی توانم !  

او هم مرا دوست دارد می دانم . . 

بر من می بارد !!!! 

می فهمی یعنی چه ؟! 

اما این بار حرفش را نمی فهمم ! 

شاید او راست می گوید . . 

من در خود غرق شده َم 

شاید من سنگ شده َ م  

دیگر با او نمی گریم . . 

دیگر همانند َ ش خودم را به زمین ُ آسمان نمی کوبم ! 

می کوبد بر بام ِ اتاقم . . 

دور می شوم از خود !
گوش فرا می دهم به صدای َش 

درد دارد ! 

اوه خدایا . . پائیز َ ست ! 

حق دارد ! 

وای بر من . . سالی دگر کهنه می شود ُ من ؟! . . . . .