«گل من گریه مکن!» // گل من گریه مکن. // که در آئینه ی اشک تو غم من پیداست // قطره ی اشک تو داند که: غم من دریاست. // گل من گریه مکن // سخن از اشک مخواه // که سکوتت گویاست // از نگه کردنت احوال تو را می دانم // دل غربت زده ات – // بینوایی تنهاست. // من و تو می دانیم // چه غمی در دل ماست. // گل من گریه مکن // اشک تو صاعقه است // تو به هر شعله ی چشمان ترم می سوزی // بیش از این گریه مکن // که بدین غمزدگی بیشترم می سوزی // من چو مرغ قفسم // تو در این کنج «قفس» بال و پرم می سوزی. // گل من گریه مکن! // که در آیینه ی اشک تو، غم من پیداست، // قطره ی اشک تو داند که: غم من دریاست. // دل به امید ببند. // نا امیدی کفرست. // چشم ما بر فرداست. // ز تبسم مگریز. // دُر دندان تو در غنچه ی لب ها زیباست. // گل من گریه مکن. 

                                                                    «مهدی سهیلی»