خاک میخواند مرا هر دم به خویش
می رسند از ره که در خاکم نهند ..
آه شــاید عاشقانــــم نیمه شب
گُل بروی گـــور نمناکــــم نهنــد
بعد من ناگه به یک سو می روند
پرده های تیــــره ی دنیـــــای من
چشم های ناشناسی می خزند
روی کاغـــــذ ها و دفتــــر های من
در اتاق کوچک م پا می نهند
بعد من با یـــاد من بیگانـــه ای
در بر آئینـــــه می مـــاند به جای
تار موئی نقش دستی ٬ شانه ای
می رهم از خویش و می مانم زخویش
هر چه بر جا مـاند ویـران می شود
روح من چـون بـادبان قـــایقی
در افقها دور وپنهان می شود !!
پیوست -: چقدر امشب "قلبم" تاریک و تار است !
انگار "حرفها" برای گفتن دارد !!
"ادمها نمی فهمن" .. با حرف زدنشون !
چقدر "بد" میتونن قلب دیگران رو به درد بیارن !
و من چقدر "درد" دارم !
پیوست پریم -:
دلم "نغمه" میخواد !! زیاد !
